raak verhaal

Van geven word je rijk

Het gerucht gaat al dagen dat de Staatssecretaris van Sociale Zaken naar de sluitingsceremonie komt. De plechtigheid is reeds begonnen als twee soldaten met hun AK-47s de klapdeuren van de zaal openzwiepen. Een voorname man in een sjofel wit pak maakt zijn entree. Aan de reactie van de aanwezigen –elkaar aanstoten, gemompel, nog net niet wijzen- merk ik dat het de staatssecretaris is. Hij heeft zijn zonnebril opgehouden, alsof er iets te verbergen valt. Naast hem draagt een ambtenaar de map vol met beleid.

Hij leidt zijn baas subtiel maar kordaat naar het podium waar de andere hoogwaardigheidsbekleders al zitten. Als ik op sta om de staatssecretaris te begroeten, wordt mijn uitgestoken hand genegeerd. Met een doffe dreun laat hij zich vervolgens vallen in een fauteuil. De staatssecretaris zucht. Wat een vertoning zeg. Deze patjepeeër voldeed volledig aan het archetype van de corrupte leider die zich boven de normale omgangsvormen van het machteloze gepeupel stelt. Daarom was het vast nodig om hem zo streng te bewaken.

Onze landendirecteur Saidu heet de staatssecretaris netjes welkom. Dit wordt begroet met een kort knikje van het grote glimmende hoofd. Het was met ministeriële gratie gehoord. De ambtenaar legt het beleid in keurige stapeltjes op de tafel neer en gaat vervolgens in de houding staan. Saidu vervolgt zijn introductie. Uit mijn ooghoek zie ik dat de bladzijden van de staatssecretaris met een notenhouten stok voor hem worden omgedraaid. Mijn bloed kookt. Ik kijk om me heen, maar verder lijkt niemand zich er aan te storen. Meneer staart al enige tijd vanachter de design zonnebril schuin naar boven. Er is daar niets te zien wat hem zo kan fascineren. Hij had natuurlijk een kater. Was hij in slaap gedut of verdroeg hij het zonlicht niet? Stel nou dat iemand te dicht in de buurt van deze corrupte dwaas kwam. Zouden die soldaten dan schieten? Ik zat er verdomme vlak naast.

Dan geeft Saidu het woord aan de honourable guest, meneer de arrogante machtswellusteling van Sierra Leone. De ambtenaar schiet naar voren en takelt zijn chef overeind. Daarna begint hij naarstig te bladeren tot de speech is gevonden. Hij legt hem klaar voor de staatssecretaris, die toch wel zelf zou gaan spreken? Of lukte hem dat niet meer? Het is muisstil in de zaal. Een paar kinderen schuiven ongemakkelijk op hun stoel. Ik heb dorst, maar durf nu geen slok te nemen.

Plotseling begint de staatssecretaris recht uit het hart te praten . “Today –hij pauzeert- is a bittersweet moment in the history of Sierra Leone.” En hij vervolgt een gloedvol dankwoord. Ik zie dat hij nog altijd omhoog kijkt. En zijn handen glijden over het papier. Waar niks op staat. Huh!? Hij ziet niets! Het politiek correcte bloed verdwijnt acuut uit mijn slapen. Ik schrik op als uit de zaal een daverend applaus klinkt. Net op tijd weet ik de staatssecretaris te bedanken voor de warme complimenten die hij aan mijn NGO heeft gericht. Wie is hier al die tijd nou blind geweest?

 

 

Dit verhaal is een toegift uit mijn boek Van Geven Word je Rijk. Twee jaar lang heb ik de Bedrijfsvoering binnen War Child geleid. De reisverhalen, de inspanningen om donateurs waar voor hun geld te geven en mijn persoonlijke zoektocht naar zingeving heb ik in dit boek aan het papier toevertrouwd. Het boek is leuk voor iedereen die een kijkje in de keuken wil nemen van een bekend goed doel of wat wil lezen over veranderingen implementeren in een internationale organisatie.

Elke cent die ik er per ongeluk aan over hou, gaat naar de oorlogskinderen om wie het uiteindelijk allemaal te doen is. Het boek is gewoon voor 18,95 verkrijgbaar in de boekhandel, onder andere via Uitgeverij Aspekt en via Bol.com, maar bij mij kan je voor terecht voor een persoonlijk exemplaar.